هربار که خواستم حرفی بزنم چیزی به نام شرم منو از حرف زدن بازمیداشت.

همیشه به خودم میگفتم چرا بقیه دخترافامیل براحتی حرفاشون رو میگن ولی من نه.

هربار به خودم میگفتم دیگه بسه هرکی حرف زد جوابش رو میدم .

وقتی تو شرایط قرار میگرفتم نمیتونستم جوابشون رو بدم.

الان میبینم میتونم چشمامو ببندم وهرچه دلم میخواد بگم ولی من نمیتونم بی شخصیت بشم و

ارزش خودموبیارم پایین و به بزرگترا بی احترامی کنم.

به این نتیجه رسیدم که دراینجور مواقع سکوت بهتره ونباید حرفی زد که بعدپشیمون شد

درتمام عمرم فقط یکبار حرف دلم رو زدم که خیلی احساس سبکی کردم حرفایی که

حقیقت داشت وکوچکترین بی احترامی به بقیه نشد واتفاقا فامیل منو تایید کرد

ولی خیلی حرفادارم که دلم میخواد به فامیلا بزنم اما نمبشه چون میدونم قبول نمی کنن.

باوجودی که حقیقت دارن.وباید توی دلم بریزم ..

.......................... امیدوارم حرفی نزنم که به کسی برخورد....................................

| جمعه هفتم مرداد ۱۳۹۰| 23:20 | مریم |